Er wordt verteld dat een jonge mijnwerker uit Fornovolasco, terwijl hij het pad langs de grot volgde, een buitengewoon melodieus gezang hoorde. De verhalen in het dorp zeiden dat er in die holte feeën woonden, en de jongen, nieuwsgierig, bleef luisteren. Vanaf die dag keerde hij vaak terug, betoverd door die mysterieuze geluiden.

Op een zomerochtend zag hij, terwijl hij langs de grot liep, een etherische verschijning: een prachtige jonge vrouw, gehuld in een kleed zo licht als een wolk. Overweldigd door haar schoonheid probeerde hij dichterbij te komen, maar het meisje verdween in een wolk van rook. De mijnwerker kon haar niet vergeten en bleef terugkeren, in de hoop haar weer te zien, maar tevergeefs.

Met de komst van de winter werd de jongeman, verteerd door verlangen en weemoed, ernstig ziek. Geen enkel middel leek zijn pijn te verzachten. Op een ijskoude nacht, terwijl de wind door de vallei joeg, hoorde hij kloppen op de deur. Toen hij opendeed, vond hij een mand vol zomerbloemen. Meteen begreep hij dat alleen de fee ze gebracht kon hebben.

Zonder aarzelen rende hij naar de grot, waar hij haar eindelijk ontmoette. Hij verklaarde haar zijn liefde, maar zij waarschuwde hem dat hun band onmogelijk was. Ze raadde hem aan de bloemen te eten: ze zouden zijn geneesmiddel zijn en hem in staat stellen haar voor altijd te vergeten. Maar de jongeman, koppig, weigerde.

Toen sprak de fee hem streng toe: als hij haar de diepte van de grot in zou volgen, zou hij nooit meer terugkeren naar het zonlicht. Daarmee verdween ze in de spelonk. De mijnwerker, niet in staat haar los te laten, volgde haar—totdat de wanden van de berg zich achter hem sloten.

Tot op de dag van vandaag vertellen degenen die zich in de buurt van “La Tana che Urla” wagen dat ze het gezang van de feeën hebben gehoord en, soms, de verre slag van een pikhouweel die de stilte doorbreekt.

Zo leeft de legende voort: een verweving van mysterie, schoonheid en een vleugje melancholie, die deze grot tot een unieke en magische plek maakt.